_{کاغذاي خط خطي
از کنار در باز پنجره مي پرن توي کوچه
سر حال از اينکه آزاد شدن نمي دونن که اسير دل سنگ باد شدن
ديگه بيداري شب عادتمه همدم سکوت تنهايي من 
تيک تيک ساعتمه
حالا من موندم و يک دونه ورق  که اونم از اسم تو سياه میشه
همه چيم تو زندگي آخرش به پاي تو هدر ميشه
چشمونم، فاصله رو از پنجره ديد ميزنه
دلم اسم تو رو فرياد ميزنه
دراي پنجره رو تا انتها باز مي کنم
تو خيالم با تو پرواز ميکنم.........}

       تو که رفتی

وقتی که ترکم کردی از خود بی تاب شدم

در خود شکستم من از خواب بی خواب شدم

آه چی میشد که عشق تو عشقی دروغین نبود

دوستت دارم گفتن تو وعده ای شیرین نبود

وسوسه های تو نگات منو به دامت انداخت

رنگ قشنگ اون چشات کار دل منو ساخت

وای که جدایی واسه من لحظه آخرم بود

رفتن تو برای من شکسته باورم بود

تو که رفتی ولی عشق می مونه

نفسم اسم تو رومی خونه

عشق تو توی رگام می جوشه

دل من قدر تو رو می دونه

عاشق شدن برای تو بیهوده بودن است بود

برای تو عمر وفا کوتاهتر از نفس بود

میون عشقای خدا عشق تو شد نصیبم

مگر گناه من چی بود که دادی تو فریبم...

از خود گذشتم تا که تو از پیچ وخمها بگذری

لب بستم از گلایه تو از سر غمها بگذری

گوشه گرفتم تا که تو با دنیا دم ساز بشی

پایان گرفتم تا که تو دوباره آغاز بشی

اشک شدم در پشت برکه غصه ها پنهون شدم

خشک شدم در شوره زار سینه ها زندون شدم

پرم شکست تا اینکه تو معنی پرواز شدی

غمم ترانه شدم که تو نغمه وآواز شدی

درد من بودی وهمدرد نبودی

راهه من بودی و همراه نبودی

غم من بودی تو غمخوار نبودی

عشق من بودی وفادار نبودی

ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند
، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براي اولين بار
تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند
ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ، خداوند خوشحال شده بود . پس بيا
نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد   . اي تنها منجي من
، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري
، براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت
گلو خواهم شد و در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي
جسد ت كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار  .  روزي كه
خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟ براي
اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا هميشه برايم
زنده باشي تا هميشه  .  تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ،
از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف
ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت
آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم تا هميشه  . . . و در عوض فقط
از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك کن...............

        چه بی رنگه شب من بد آهنگه شب من     نگاهی آشنا نیست چه دلتنگه شب من 

***  هوا سنگین تن زخمی شب سرد         سکوت شب پر از لالایی درد 
***  تو رفتی و من از دنیا بریدم       به کنج سایه های شب خزیدم 
***  برام هر گوشه از تو یادگاره  تو ذهنم از تو صدها یادگاره 
***  از اون روزای خوبه آشنایی    چه موند با من به جز درد جدایی 
***  منو تو با پای خسته سوی روشنی دویدیم    بی دریغ از کوشش ما که به آخر نرسیدیم 

***  منو با دلواپسیهام توی نیمه راه گذاشتی  واسه این شب زده افسوس دیگه احساسی نداشتی

***  بذار تا از دو چشمام اشک بباره     شکست من برات فرقی نداره 
***  گناه توست که بر این حال و روزی     بسوز ای دل سزاواری بسوزی  ***  

        

          ******************************************************************

  عـشـق مـن جـز غم دلواپسي نـيسـت   آخه قلـبـم مثل قـلـب کـســي نـيسـت   

تو به تصويري چه کودکانـه دل باختـه اي   منو اونجوري که در بـاور خـود ساخته اي 

 تو به نقشي که چه دوره از من      عکـس ماهـه تـوي آب روشــن    تـوي رويــايـي مـثـل بــيــداري  تو مي خواي که ماهو از برکه بياي برداري 

من نه عمري پشت شيشه چون عروسک بودم
                            نـه کـه خـفـتـه بـيـن پــنـبـه هـا و پــولـــک بودم               

من اگـر سـردار عـشــقـم يا کـه پـاک باخـتـه ام
                                      ســرنوشــتم رو با دســتـاي خــودم سـاخته ام  
  قـصـه ها گـذشـتـه بـر مـن تــا بـدونـم کـيسـتم
                          سر گذشتم هر چه بوده من پشيمـون نيـسـتم  
  يه زمان عاشــق و گـاهـي تـوي آغـوش هـوس
                                    هـــر چـــه بــوده انــتــخــاب مـن بــوده و بــس

از روزی که تو رفتی پریده رنگ شادی

                       اما خورشید می تابه مثه یه روز عادی

چطور هنوز پرنده داره هوای پرواز 

                              چطور هنوز قناری سر می ده بانگ آواز

مگر خبر ندارن تو رفتی از کنارم

              چرا بهت نگفتن بی تو چه حالی دارم

به چشم خسته من آسمون از سنگ شده

                       لعنت براین تنهایی دلم برات تنگ شده

آفتاب نشسته روی گلهای سرخ قالی

                          خیال تو کنارم تو این اتاق خالی

عطر تنت پیچیده توی اتاق خوابم

                با تو چه جون گرفته ترانه های نابم

از تو هزارتا قصه چه جاودانه ساختم 

                          قلب پر از غرور وچه عاشقانه با ختم

شب خود به یاد عشقت به قتل خود نشسته

           صد بار ازت بریده صد بار ازت شکسته

اسمت به روی لبهام توی ترانه هامه

                         بغض گرفته عشق تو غربت صدامه

قلب پر از سکوتم دلتنگ ازین جدایی

           بی تو ببین چه سرده تابستونه تنهاییم