اگر يار بودي ميخواستمت

اگر شعر بودي ميخواندمت

ولي افسوس ....

اگر دريا بودي غرق دلت ميشدم

اگر مهر بودي گدايي بي نوا ميشدم

اگر ....

و چون شعر خواندمت

ولي افسوس..

_{از گل بودنت فقط خار از آن من بود
كه از يار بودنت}

_{فقط جوراز آن من بود
و از شعر فقط مرثيه اش
كاش نميديدمت هيچ
كاش نميخواستمت هيچ
و نميخواندمت هر روز و هر شب
چه بگويم}

_{كه اي كاش معناي دگري داشت عشق
كه اي كاش درد دگري بود}

_{كه اي كاش من نبودم
و اي كاش تو نبودي}

_{و اگر اينبار آب حيات هم شوي نمي خواهمت هيچ} 

 _{عطرت که میرفت دلم برای بدرقه تا دم در رفت و دیگر بر نگشت}

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم.

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است. درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ،اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود.

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي.

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست ............................

یاحق

آهای تو که این همه دوری از من

این روزا در حال عبوری از من

آهای تو که فکر می کنی سوزوندی

دار و ندارم رو با دوری از من

طاقت نداری ببینی میدونم

 این همه طاقت و صبوری از من

ستاره ها میگن پشیمون شدی

می خوای بگی که غرق نوری ازمن

فکر نکنم بشه با صد تا دریا

 این همه نفرت رو بشوری از من

نمیدونم می خوای با قلب سنگی

دل ببری بازم چه جوری از من

پشیمونی فایده نداره دیگه

چشات باید بارون بباره دیگه

دل من تنها بود

 دل من هرزه نبود
 

دل من عادت داشت

 که بماند يک جا

 به کجا؟
 

معلوم است
 

به در خانه ي تو
 

دل من عادت داشت

 که بماند آن جا
 

پشت يک پرده تور
 

که تو هرروز آن را

 به کناري بزني
 

دل من ساکن ديوارو دري
 

که تو هرروز از آن مي گذري

 دل من ساکن دستان تو بود
 

دل من گوشه يک باغچه بود
 

که تو هرروز به آن مي نگري

 دل من راديدي؟
 

ساکن کفش تو بود

يادت هست؟        

T.A.T.U Wallpapers

از شبنم عشق خاک آدم گل شد

بس فتنه و شور در جهان حاصل شد

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند

يک قطره از آن چکيد و نامش دل شد

	دیوان عشق
تــــا کـــه از ديــــوان هستی درس عشق آموختيم سینــــه را چون لالـــه از داغ محبت ســــوختــيم عنــــدليب هـــر چمـــن بـــوديم از غــوغـای زاغ عــــزلت عنقـــا گـــزيديـــم از نــــوا لب دوختيــم روزگــــاری گـــر چه بازار تملـــــق گـرم بــــود مـــا بهـــر نا کس متــاع آبـــــرو نفـــــــروختيـــم عاقبت از تنگنـــــای خـــاک ســر بر مـــی کشــد گنج اسراری کــــه در کــــان ضميـــر انــدوختيم نـــام ما از دفتــــر گيتـــی فـــدايی محــــو نيسـت تا كه از ديــــــوان هستی درس عشق آمـوختيـم

چشماموروی هم می ذارمو

تو روبه یادم می یارمو

دوباره دست تکون  می دن اونا

توروبه هم نشون می دن اونا

کم می یارم آخه تو رو

تو روبه یادم می یارمو

دنیا دیگه مثل تو نداره

نداره نمی تونه بیاره

دلاهمه بی قرارعشقن

اماعشقی که واسه تو بی قراره

هیچکی مثل تو نمی تونه

نمی تونه قلبمو بخونه

بگو بگوکدوم خیابونه

که منو به تو می تونه برسونه

نه نداره دنیامثل تو مثل تو

دنیانداره مثل تو

	همین
ظاهر و باطنم اینه من اگه بد اگه پستم مگه بنده ی تو نیستم مگه تو دوسم نداری پس چرا تنهام میذاری تو می گی آخه همیشه زندگی یه جور نمیشه دوست دارم بیام کنارت  بمونم واسه همیشه

غزل...

چو سنگها صداي مرا گوش ميكني

سنگي و ناشنيده فراموش ميكني

رگبار نوبهاري و خواب دريچه را

از ضربه هاي وسوسه وغشوش ميكني

دست مرا كه ساقه سبز نوازش است

با برگ هاي مرده هم آغوش ميكني

گمراه تر از روح شرابي و ديده را

درشعله مي نشاني و مدهوش ميكني

اي ماهي طلايي مرداب خون من

خوش باد مستيت ، كه مرا نوش ميكني

تو دره بنفش غروبي كه روز را

بر سينه مي فشاري و خاموش مي كني

در سايه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سايه از چه سيه پوش ميكني؟

منم ديگه تصميم رو گرفتم

اصلا نمي خوام كه پيشم بموني

يه شب كه داشتم فكرامو مي كردم

ديدم با تو تلف شده جووني

يه جا يه جمله قشنگي ديدم

عاشقا بايد از خودت بروني

چه شعرايي من واسه تو نوشتم

تو همه چيز بودي جز آسموني

يادت مياد منتمو كشيدي

تا كه فقط بهت بدم نشوني؟

يادت مياد روي درخت نوشتي :

تا عمر داري براي من مي خوني؟

يادت مياد حتي سلام منو

گفتي به هيچ كسي نمي رسوني؟

حالا بيار عكسا ما تا تموم شه

گه  كه وقت داري اگه مي توني

نگو خجالت مي كشي مي دونم

تو خيلي وقته ديگه مال اوني

خوش باشي هرجا كه مي ري الهي
واست تلافي نكنه زموني