وقتشه از عشق تو دل بکنم
مثل تو که رو دلت پا میزاری
میخوام این روزا مال خودم باشم
این مهم نیست که منو دوست نداری
دیگه فرقی واسه من نمیکنی
انگاری بود و نبودت یکیه
تا میام دوباره عاشقت بشم
میبینم پشت سرم تاریکیه
خواب چشمامو حروم کردی رفیق
گل میخواستم تو یه خوار بودی رفیق
من ساده تو رو ناجی میدیدم

تو واسم طناب دار بودی رفیق
خوش به حالت دل دیوونه من
تو رو نشناخته عبادت میکنه
داره ذره ذره میمیره ولی
به ندیدن تو عادت میکنه
خوش به حالت تو که عاشق نشدی
منو بی بهونه تنها میزاری
وقتشه دل رو به دریا بزنم
این مهم نیست که منو دوست نداری
خواب چشمامو حروم کردی رفیق
گل میخواستم تو یه خوار بودی رفیق
من ساده تو رو ناجی میدیدم
تو واسم طناب دار بودی رفیق

روزگاريست غريب كه جز بر عنايت دوست، بر هيچ نتوان تكيه زد. بقول مولانا :

ذره اي سايه عنايت برترست          از هزاران كوشش طاعت پرست

پس بيائيد همه با هم نيت كنيم و از ته دل بگوئيم :

چو باد عزم سركوي يار خواهم كرد   نفس ببوي خوشش مشكبار خواهم كرد

اي ز غم فراق تو جان مرا شكايتي

بر در تو نشسته ام منتظر عنايتي

به هرزه بي مي و معشوق عمر مي گذرد    بطالتم بس از امروز كار خواهم كرد

من و تو خراب عشقيم، مگه نه؟

شايدم، تو خواب عشقيم، مگه نه؟

اي روزا چي رسم آدما شده؟

كه رفيق ساده كيميا شده...

سلام بر همه مهربانان.

امروز امير در ميخانه تـــوئي تـــو            فريادرس اين دل ديوانه تــوئي تــو
مرغ دل ما را که به کس رام نگردد         آرام توئي دام توئي دانه تــوئي تــو

...توئي که به روياي فرداهايم معنا ميدهي
اشکهايم٬ با شکوه نگاه تو فرو می افتد...
وقتي درياي دل طوفاني مي شود٬
من، در آغوش ياد تو، غزل مي گويم
و ماسه هاي کف ساحل، خاطره اشکهاي مرا، به موجها مي سپارند...

راستي از آن کبوتر سرگردان...
دلم را مي گويم...
خبري از او داري؟
هنوز بی قراری می کند؟
...

ای که در يادت منت روزی خدايی داشتم.......بنگر اکنون اين خدايت بنده ای نالان ببين

يادآرم گفته ات را عهد ما تا روز مرگ.......عهد بشکستی چنين سهل و چنين آسان ببين

من که فرهادم ز عشقم بيستون بنياد شد.......بيستون برباد کردی جان شيرينم ببين

من که موسيم عصای اژدهای بت شکن.......اژدها را برنگاهت ای صنم لرزان ببين

من که عيسم دمم جان آفرين روحها.......آه تو چون صوراسرافيل بر سامان ببين

من که در آيين خود خضرم که نوحم من که لوط...گم شدم غرقم چو سنگم دردبی درمان ببين

من که سامانی و کاشانه زکويی راشتم.......نک گدای درگهت را اين چنين ويلان ببين

من که ابرم چون که شمعم بی فروغ بی فروغ.......هستم و هستی من را عشق بی پايان ببين

گر زجامم اشک چشمت پرکند مستی کجاست.......آن شراب ديده ات صدساله شد رعنا ببين

گر نگاهت آتشی بر جان من زد ای صنم.......چون سياوش مرمرا پاک و همی رقصان ببين

گر لب لعت برم نوشی نميارد چه غم.......نيش باشد بهر من شيرين ولی سوزان ببين

غصه هايم ممتد و شد قصه ام اينک تمام....قصه عشاق را پر درد و بی درمان ببين

خوب هستيد بچه ها

تا سپيدی گر که راهی هست نيست......کلبه ای يا سر پناهی هست نيست

شام تار و باد و ديگر هيچ هيچ............هيچ هم در اين سياهی هست نيست

دشنه در خون مينشيند مست مست........دستها را گر گناهی هست نيست

شانه هايم ناتوان گر نيست هست......شانه هايت تکيه گاهی هست نيست

تا رويم افتان و خيزان سوی نور.................آه آيا کوره راهی هست نيست 

حالتون خوبه اميدوارم كه هيچ غم و غصه اي نداشته باشي

تو ملکه برفی روياهای منی

و من مجذوب تو کودک وار

به ديدار چشمانت ... سالها به انتظار مينشينم...

به اميد روزی که بزرگ شوم و ... مثل آن هيزم شکن

راهم را به سوی کلبه ات گم کنم...

تو ملکه برفی روياهای منی...